Bugün bizim resimlerimize bakıyorum malum memlekete gidiliyor seninle ilgili tek bi resim bulmamalı kuzenler,amcamlar.Kaybolmasın diye bir güzel cdye attım nostalji yapıyorum bir yandan da.Resimlere ilişkin hafızam epey kuvvetlidir benim sayın izleyici.İzleyici mi? İyi de yok ki :) Neyse geçtik :) Bakıyorum resimlere özel günlerde olsun arkadaşlarıyla gittiğimiz piknik gibi aktivitesel olaylar olsun daima sonunda biz kavga etmişiz ben zırıl zırıl ağlamışım ve insanlara rezil olmuşum.Misal pikniğe gitmişiz ben kızıp eve gitmek için annemleri çağırmışım paşanın umurunda değil ben onun arkadaşlarının omzunda ağlıyorum.Annemler geliyor abim feci şekilde sinirli daldı dalacak o kendi havasında.Sonra sosyal paylaşım sitemiz olan biricik facebooka resimler koyuluyor ve görüyoruz ki asıl eğlence ben gittikten sonra yapılmış zaten.Beyimiz gülmüş eğlenmiş, hayat ona güzel.Ve ben bu cümleleri kurarken biraz kendime biraz ona kırgınım.Ben istediğim olsun diye bu kadar üstüne gitmeseydim,sen de bana hayatındaki en değersiz insanmışım gibi davranmasaydın.Seni gerçekten herşeyden çok seviyorum sevgili ama keşke bizle ilgili keşkelerle başlayan cümleler yazdırmasaydın bana.
Ben kendime bu kadar az mı değer veriyordum ki kendimi bu kadar yıprattım acaba?Ya da sen bana hiç mi değer vermedin ki bunca şey yaşandı? Hakkını yemek de istemem tabi ki ve bir de üzerinden çok zaman geçti ama kırgınlıklar zaman kadar çabuk geçmiyormuş anlaşılan.Bugün o resimlere bakınca hüzünlendim,gururum kırıldı.Bugün buraya not düşülsün tüm bu yazdıklarım,söyleyemediğim sözler için tercüman olsun..Ve bundan sonra da benden daha değerli kimse yok,bu böyle bilinsin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder